Danıştayımızın bazı kararlarından hareketle, sosyal medyada meslektaşlarımızın şişkin kasa hesabına adat yapılmasına gerek yok şeklin­de de algılanabilecek paylaşımları, yargı kararları ve bu kararların ele alınış şekli nedeniyle ben de bir şeyler yazma gereği duydum. Kasa affı kavra­mını bilirsiniz. Özellikle küçük ve orta boy işlet­melerde aslında şirketin içinde olmayan, şirket dışına çıkmış nakitler, sanki para şirketin kasa­sında duruyormuş gibi gösterilebilmekte. Vergi aflarında bir miktar ödeme alınarak kasada olma­yan bu tutarların silinmesine izin verilir. Benzer bir durum ortaklar cari hesapları için de geçerli­dir. Kasa hesabında yüksek tutarların varlığı öte­den beri vergi incelemesine alınma, eleştiri se­bebidir. Şimdilerde bilançolardan anında tespit edilmesi ve Mali İdarenin yeni inceleme yakla­şımı nedeniyle konu çok hızlı sorgulanır ve işlem yapılır hale geldi. Bu konudaki inceleme eleştiri­leri adeta otomatiğe bağlanmış bir şekilde sürü­yor. Kasada varlığı ispatlanamayan yüksek bir tu­tar hesaben gözüküyorsa, bu tutar ortaklar tara­fından kullanılıyor varsayılarak, kapatılana kadar piyasa/emsal faiz oranları üzerinden faiz geliri ve faiz üzerinden de kdv tarhiyatları yapılıyor.

1.Şirketin gelirlerinin kayıt altında, fatura dü­zenlenerek gelir kaydı yapılmış olduğunu,

2.Şirketin sahte belge kullanarak bu gelirlerini azaltma çabasına girmediğini,

3.Şirketin bu tutarları kasa hesabı yerine, mu­hasebe hilelerine başvurarak başka hesaplarda göstermeye çalışmadığını gösteriyor.

1.Bir kısım belgesiz harcamalar,

2.Şirketin açıktan ödenen ücretler gibi aslında maliyet oluşturan ödemeleri,

3.Ortakların şirketten bu tutarları çekmiş ol­maları ilk etapta aklıma gelen sebepleri oluşturu­yor. Aslında şahıs işletmesi olması gereken birçok şirket, görünümde şirket olmalarına rağmen şa­hıs işletmesi gibi işletiliyor. Ortaklar şirketlerinin kasası ile ceplerini bir görüyorlar. Bu nedenle de hesaben kasada görülen tutarlar gerçekte şirket hesaplarında olmayabiliyor. Bir kısım mükellef­lerin büyüklükleri, iş modelleri, yaygın şube ağları vb birçok gerekçe ile kasada görülen nakit gerçe­ği yansıyor da olabilir. Bazı mükellefler nakdi dö­viz veya kıymetli madenler şeklinde gerçekten de banka yerine şirket veya evindeki kasasında mu­hafaza ediyor da olabilir. Tüm bu nedenlerle ger­çekten kasada bulunan miktar var mı yok mu tes­pit edilmeli, açığın sebebi anlaşılmaya çalışılma­lı ve şirketin konuya ilişkin izahları da alınarak vergisel bir sonuca varılmalıdır.

1. Kasa bakiyesinin gerçekten işletmede bu­lunmadığına dair somut tespit yapılmamıştır.

Yalnızca muhasebe kayıtlarında yüksek bakiye görülmesi, fiilen ortaklara para kullandırıldığının kanıtı sayılamaz.

2. İşletmenin nakit ihtiyacının ne olduğu araştırılmamıştır.

Müfettiş tarafından belirlenen günlük nakit ih­tiyacı hiçbir ekonomik veriyle desteklenmemiştir.

3. Ortaklara para aktarıldığına dair banka hareketi, cari hesap ilişkisi veya üçüncü kişi beyanı gibi hiçbir kanıt bulunmamaktadır.

4.Varsayıma dayalı vergilendirme yapıla­maz. Vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetinin somut kanıtlarla ortaya konması zorunludur. Bu karar, özellikle iki noktada kritik öneme sahip; İl­ki, tek başına yüksek kasa bakiyesinin artık ceza­lı tarhiyata yeterli sayılmaması. İkincisi ise ver­gi idaresinin, iddiasını güçlü ve objektif delil­lerle ispatlamak zorunda olduğuna ilişkin açık vurgudur.” *(Kasa Hesabı İncelemelerine Yargı­dan Fren,18.11.2025,Erol Çember,YMM)

Bu kararlar , yüksek kasa hesaplarında artık problem yok anlamına gelmez. Çünkü yüksek ba­kiye bir inceleme ve eleştiri nedeni olmaya devam edecektir. Bu kararları ben vergi inceleme birim­lerine dönük olarak, incelemelerin varsayıma da­yalı, noksan, yüzeysel yapılmasına yönelik olarak algılıyorum. Bu nedenle bu tür kararları görerek rahatlamayın derim.(Dünya)